Model in beeld - Wendy
Geplaatst op woensdag 29 juni 2022 Leestijd: 1.5 minuut
Het was 2008, onze eerste kennismaking. Net uitgestapt uit de rollercoaster van zwangerschap en stamceltransplantatie en met beide benen op de grond geland. Tot dat moment stak ik mijn kop in het zand, stond ik op standje overleven en nam ik afscheid van de mooiste baan van de wereld.
Het werd tijd dat ik mijn ervaring zou delen, aangewakkerd door ervaring van de onbekendheid van sclerodermie. Het zo vaak moeten uitleggen aan familie, vrienden, collega's, maar ook aan zorgprofessionals in het ziekenhuis en daarbuiten. Daarnaast wilde ik sclerodermie een gezicht geven, met fotografie als middel, wat mij zo past. Maar eerst wilde ik mensen ontmoeten, mensen die door hetzelfde lot getroffen waren.
En daar stond jij, klein van stuk, maar met een power waar geen grote kerel tegenaan kon. Je gaf me je broze hand die voelde als een ferme handdruk. Het begin van 4 bijzondere jaren, mijn eerste vier jaar actief voor de NVLE (organisatie voor mensen met o.a. sclerodermie). We vormden de nieuwe sclerodermie/MCTD commissie, samen met Marieke, Laura en niet veel later Linda en af en toe versterkten we ons team met nieuwe frisse power. Jij stond aan de wieg van wereld sclerodermie dag, de zonnebloem. Je ging op reis, de wereld over, je man en Winto je hulphond aan je zijde.
Jij vertegenwoordigde als eerste Nederland in de FESCA waarin jij deed waar je zo goed in was; je hard maken voor sclerodermie. Jij kon als geen ander je boodschap uitdragen, door je vasthoudendheid, je drive, te zijn wie je was. Wat hebben we gelachen, gepraat, gediscussieerd, maar bovenal wat hadden we het fijn samen. Ik maakte een zijstap en jij en de rest van de commissie waren de eersten die op de gevoelige plaat werden vastgelegd voor Scleroderma Framed.
Ik zag het niet, wilde niet zien dat het leven steeds een beetje brozer werd, je stapjes terug moest doen. Ineens dat telefoontje dat je in het ziekenhuis lag. Geschrokken, ongeloof, de kop weer uit het zand moeten halen. Dit is de realiteit, dit is sclerodermie. Je hebt tien jaar geleden het aardse leven verlaten. Wendy, op deze wereld sclerodermie dag eren wij jou om wie jij was, wat je hebt gedaan, wat je nog met ons doet.
Je wordt gemist.
Het werd tijd dat ik mijn ervaring zou delen, aangewakkerd door ervaring van de onbekendheid van sclerodermie. Het zo vaak moeten uitleggen aan familie, vrienden, collega's, maar ook aan zorgprofessionals in het ziekenhuis en daarbuiten. Daarnaast wilde ik sclerodermie een gezicht geven, met fotografie als middel, wat mij zo past. Maar eerst wilde ik mensen ontmoeten, mensen die door hetzelfde lot getroffen waren.
En daar stond jij, klein van stuk, maar met een power waar geen grote kerel tegenaan kon. Je gaf me je broze hand die voelde als een ferme handdruk. Het begin van 4 bijzondere jaren, mijn eerste vier jaar actief voor de NVLE (organisatie voor mensen met o.a. sclerodermie). We vormden de nieuwe sclerodermie/MCTD commissie, samen met Marieke, Laura en niet veel later Linda en af en toe versterkten we ons team met nieuwe frisse power. Jij stond aan de wieg van wereld sclerodermie dag, de zonnebloem. Je ging op reis, de wereld over, je man en Winto je hulphond aan je zijde.
Jij vertegenwoordigde als eerste Nederland in de FESCA waarin jij deed waar je zo goed in was; je hard maken voor sclerodermie. Jij kon als geen ander je boodschap uitdragen, door je vasthoudendheid, je drive, te zijn wie je was. Wat hebben we gelachen, gepraat, gediscussieerd, maar bovenal wat hadden we het fijn samen. Ik maakte een zijstap en jij en de rest van de commissie waren de eersten die op de gevoelige plaat werden vastgelegd voor Scleroderma Framed.
Ik zag het niet, wilde niet zien dat het leven steeds een beetje brozer werd, je stapjes terug moest doen. Ineens dat telefoontje dat je in het ziekenhuis lag. Geschrokken, ongeloof, de kop weer uit het zand moeten halen. Dit is de realiteit, dit is sclerodermie. Je hebt tien jaar geleden het aardse leven verlaten. Wendy, op deze wereld sclerodermie dag eren wij jou om wie jij was, wat je hebt gedaan, wat je nog met ons doet.
Je wordt gemist.
